FIRST FLIGHT ON ARCHER!

Hello,

De titel zegt bij dit bericht meer dan genoeg! Eindelijk heb ik me achter het stuur van de wonderbare  Archer mogen zetten en heb ik met dit blikje mogen vliegen. Wat een gevoel!

Het was wel vroeg opstaan, rond 0300u m'n bed uit, bad nemen, vlug nog een sandwich erbij en hopsakee, naar het busje. Om 0515u was het opstijgen gepland. Dat wil zeggen dat je minstens een uur op voorhand aan de Dispatch van Sabena bent om je aan te melden en je vlucht voor te bereiden. Deze voorbereiding houdt in dat je het weer op het internet haalt, de balans van je toestel berekent (zwaartepunt berekenen met gewicht van passagiers, fuel en het toestel zelf).

Als al het papierwerk gedaan is, dan mag je de naar de tarmac, op zoek naar je toestel (om 5u ' ochtends is het nog donker, en zonder zaklamp...dat was wel even oppassen om geen propeller tegen je lijf te krijgen.) Je doet dan de "walkaround". Dit is eigenlijk een inspectie van het toestel, waarbij de piloot nagaat of alle documenten en benodigdheden aan boord zijn, of er geen schade aan het toestel is en of alle systemen werken. Safety first!

Na zo'n walkaround te hebben voltooid, althans deels zonder zaklamp in de vroege ochtend,

kwam ik bij de instructeur, momenteel een intructeuse. Die checkt nog even of je alles bij hebt 

en alles juist hebt ingevuld, je vraagt de sleutel en off you go! Dan is het tijd voor het echte werk...

De vlucht verliep zeer netjes, langs het kanaal van Mesa en over de twee grootste hoofdstraten vlieg je zo naar een gebied, ten zuid-oosten van Mesa, wat de "Practice Area" heet (zie kaart voor route). Dit is een luchtruimte van bepaalde dimensies waar alle toestellen oefeningen mogen doen zonder controle toren. Er is wel radiocontact tussen de vliegtuigen die dan om de 10min hun positie doorgeven. Daardoor heb je dus ook nog de taak om die radio te beluisteren terwijl je vliegt om te zien of er niemand te dicht bij is. Na een paar stijg- en daaloefeningen ben ik doorgevlogen naar Coolidge, een luchthaven iets verder in het zuiden van Arizona. Dit is een ongecontroleerde luchthaven (zonder controletoren) met net zoals de practice area een radiofrequentie voor vliegtuigen onder mekaar. 

Daar heeft mijn instructeur een touch&go gedemonstreerd, waarna ik zelf het stuur overnam en voor het eerst een landing deed! Dat geeft een enorme kick, zo'n vlieger zelf aan de grond zetten! Ik geniet er nog steeds van...

Na de landing en het parkeren van het toestel was m'n eerste missie afgelopen. Mijn flightmate had dan zijn vlucht terug naar Falcon Field in Mesa, de hoofdbasis van Sabena.

Het vliegen hier in Arizona is echt zalig, vooral dan in de ochtend. Dan is er nog weinig thermiek, dus blijft de vlucht zacht en kan je precieze manoeuvres uitvoeren. 

Wanneer het middag wordt en de zon de grond enorm verwarmd begint het al wat turbulenter te worden.

Vermits zo'n Archer ook zeer licht is (ong 900kg) voel je dit ook veel meer dan in een lijnvliegtuig. Het enige lastige is de warmte. Wanneer we mogen klimmen naar 5000 voet, dan ben je echt blij want dan komt er wat frissere lucht binnen in de cabine. Maar zolang je dicht bij de grond blijft, in een circuit rond de luchthaven om touch & go's te doen (dit is landen en dan meteen weer opstijgen) is het nogal vrij warm in zo'n kleine ruimte. 

Volgende vlucht staat waarschijnlijk morgen gepland, maar dat moet nog bevestigd worden.

Om de foto's te zien van deze vlucht, klik op onderstaande foto.

Greetz en tot de volgende!

Alex

Click on picture to see more