Prom6A Departure USA

Party with KLS & SFA

Three Weeks of Arizona

Hey ,

Tijdje geleden weer. Alles gaat hier super goed, we beginnen ons gesetteld te voelen. We hebben een wagen gekocht met ons vieren, we kunnen er allemaal mee rijden met verzekering en we weten de goede plaatsjes om iets (gezonds) te eten.

Nu kunnen we eindelijk de omgeving hier wat verkennen, want te voet van ons appartement naar de Walmart 2 mijlen verder is niet echt zo 

indrukwekkend. Behalve dan de vele patatten en komkommers die uit je zak vallen tijdens de wandeling naar huis. Dat was een van m'n beste belevenissen tot hier toe. Met Kevin te voet naar de supermarkt, om wat kleins te kopen. Komen we daar buiten met zes volle zakken, een schoendoos en flesjes water! Veel gelachen, maar ook veel moeten oprapen...

Deze week was eindelijk een iets specialere week. Buiten het feit dat we vooral in de voormiddag vlogen en hierdoor enorm turbulent weer moesten doorstaan, hebben we vrijdag avond als mooie weekafsluiter een Barbeque gedaan met alle andere sfa groepen hier (het zijn er maar twee) waar dan ook een Spaanse instructeur bij kwam zitten. Na de BBQ was er een party gepland in ons appartement om onze aankomst te vieren samen met Holandse meisjes die boven ons wonen. Van die meisjes was spijtig genoeg eentje gekomen, derest moest vliegen. 

Tot een uur of één leek het rustig te gaan, en toen kwam plots enorm veel volk binnen, van alle nationaliteiten. Ze kwamen terug van de Monastery, een lokaal cafe-dancing, en bij ons was hun afterparty zeg maar.
Er zaten zelfs een paar Hollanders die we niet eens kenden, we vragen hen hoe wisten jullie hiervan? Blijkbaar hadden de meisjes hen uitgenodigd. Toppunt is dat de meisjes zelf er niet waren, ondanks hun groot enthousiasme tijdens de week. Enfin, als je moet vliegen dan kan je weinig doen. Het was toch nog een leuk feest, met veel bier...veel volk...en we hebben gelachen!

Maar de week is nog niet gedaan. Zaterdag gingen we Scottsdale verkennen, dat was toch het plan. Na een lange nachtrust, of zeg maar ochtendrust, want het feestje was afgelopen rond 4u, hebben we ons wat laten afkoelen in het zwembad. Rarara wie waren daar ook, alle hollanders! Nog wat nagebabbeld over de vorige nacht en dan een pizza gaan halen (het is ondertussen al 19u). Eventjes fitnessen, klaarmaken en onze cruizer in straight to Scottsdale! Dit is echt DE Stad voor het nachtleven. Overal zijn er clubs en stripbars. Het enige waar wij met onze leeftijd binnen mochten is de Italiaanse Gelato! Spijtig, maar toch lekker. Je ziet er ook enorm veel volk rondlopen en meisjes genoeg om te kiezen! Hoewel dat nu heel moeilijk was, aangezien we wanhopig zochten naar een plaats waar we binnen konden. Volgende keer moeten we op een vrijdag gaan, dan is er de Buzz waar je binnen mag onder de 21, enkel op vrijdag weliswaar.

Vandaag, zondag, is het study time. Morgen is er een pre-solo test die we moeten halen om dan hopelijk eind volgende week of na het volgende weekend onze solo te mogen vliegen. Dit is eigenlijk je allereerste vlucht alleen. Als je die met succes haalt wacht er ook een soort "doopsel". Je das wordt doorgeknipt en van het vliegtuig naar je appartement mag je de grond niet raken. Hoe ga je er dan naartoe en waar mag je dan wel weer op de grond staan? Ik bespaar jullie het antwoord totdat ik m'n solo achter de rug heb, dan kan je zelf zien wat er gebeurt.

Prettige zomer daar in Belgie, aangezien de zon nu pas uit is daar!

Groetjes
Alex

FIRST FLIGHT ON ARCHER!

Hello,

De titel zegt bij dit bericht meer dan genoeg! Eindelijk heb ik me achter het stuur van de wonderbare  Archer mogen zetten en heb ik met dit blikje mogen vliegen. Wat een gevoel!

Het was wel vroeg opstaan, rond 0300u m'n bed uit, bad nemen, vlug nog een sandwich erbij en hopsakee, naar het busje. Om 0515u was het opstijgen gepland. Dat wil zeggen dat je minstens een uur op voorhand aan de Dispatch van Sabena bent om je aan te melden en je vlucht voor te bereiden. Deze voorbereiding houdt in dat je het weer op het internet haalt, de balans van je toestel berekent (zwaartepunt berekenen met gewicht van passagiers, fuel en het toestel zelf).

Als al het papierwerk gedaan is, dan mag je de naar de tarmac, op zoek naar je toestel (om 5u ' ochtends is het nog donker, en zonder zaklamp...dat was wel even oppassen om geen propeller tegen je lijf te krijgen.) Je doet dan de "walkaround". Dit is eigenlijk een inspectie van het toestel, waarbij de piloot nagaat of alle documenten en benodigdheden aan boord zijn, of er geen schade aan het toestel is en of alle systemen werken. Safety first!

Na zo'n walkaround te hebben voltooid, althans deels zonder zaklamp in de vroege ochtend,

kwam ik bij de instructeur, momenteel een intructeuse. Die checkt nog even of je alles bij hebt 

en alles juist hebt ingevuld, je vraagt de sleutel en off you go! Dan is het tijd voor het echte werk...

De vlucht verliep zeer netjes, langs het kanaal van Mesa en over de twee grootste hoofdstraten vlieg je zo naar een gebied, ten zuid-oosten van Mesa, wat de "Practice Area" heet (zie kaart voor route). Dit is een luchtruimte van bepaalde dimensies waar alle toestellen oefeningen mogen doen zonder controle toren. Er is wel radiocontact tussen de vliegtuigen die dan om de 10min hun positie doorgeven. Daardoor heb je dus ook nog de taak om die radio te beluisteren terwijl je vliegt om te zien of er niemand te dicht bij is. Na een paar stijg- en daaloefeningen ben ik doorgevlogen naar Coolidge, een luchthaven iets verder in het zuiden van Arizona. Dit is een ongecontroleerde luchthaven (zonder controletoren) met net zoals de practice area een radiofrequentie voor vliegtuigen onder mekaar. 

Daar heeft mijn instructeur een touch&go gedemonstreerd, waarna ik zelf het stuur overnam en voor het eerst een landing deed! Dat geeft een enorme kick, zo'n vlieger zelf aan de grond zetten! Ik geniet er nog steeds van...

Na de landing en het parkeren van het toestel was m'n eerste missie afgelopen. Mijn flightmate had dan zijn vlucht terug naar Falcon Field in Mesa, de hoofdbasis van Sabena.

Het vliegen hier in Arizona is echt zalig, vooral dan in de ochtend. Dan is er nog weinig thermiek, dus blijft de vlucht zacht en kan je precieze manoeuvres uitvoeren. 

Wanneer het middag wordt en de zon de grond enorm verwarmd begint het al wat turbulenter te worden.

Vermits zo'n Archer ook zeer licht is (ong 900kg) voel je dit ook veel meer dan in een lijnvliegtuig. Het enige lastige is de warmte. Wanneer we mogen klimmen naar 5000 voet, dan ben je echt blij want dan komt er wat frissere lucht binnen in de cabine. Maar zolang je dicht bij de grond blijft, in een circuit rond de luchthaven om touch & go's te doen (dit is landen en dan meteen weer opstijgen) is het nogal vrij warm in zo'n kleine ruimte. 

Volgende vlucht staat waarschijnlijk morgen gepland, maar dat moet nog bevestigd worden.

Om de foto's te zien van deze vlucht, klik op onderstaande foto.

Greetz en tot de volgende!

Alex

Click on picture to see more

First Days Arizona

Hello...

Eindelijk een computer bemachtigd, hier in Arizona. Waarschijnlijk zaten de meesten te wachten op nieuws van Arizona en hoe de reis verlopen was. Vermits er op de appartementen geen internet in de prijs zit, kon ik tot nu nog niets van me laten weten. Er is wel een lobby, waar ik nu zit, waar je internet acces hebt. Straks een telefoontje plegen om de mannen van de Amerikaanse Belgacom te laten langskomen.

Om te beginnen bij het begin, de reis is zeer goed verlopen. Voor het eerst naar het andere continent, dat is wel een ervaring! Hoewel ik het anders had verwacht ging deze lange overzeese reis vrij snel. Voor ik het wist zaten we al over Newfoundland, m.a.w. de Oceaan was al voorbij. eigenlijk was het stuk langs de Canadese kust langer dan de vlucht over de oceaan. Met de schermpjes op elke zetel kon iedereen mooi de reis opvolgen of kiezen uit de 20 radio- en tvkanalen. Een zeer aangename reis, een super goede service van het personeel van United Airlines, dus het kon gewoon niet beter!

En dan zet je die eerste voet op Amerikaanse bodem...What A feeling! Meteen worden alle papieren die je je maar kan inbeelden bovengehaald, of je mag het vliegtuig terug in naar Belgie.
Omdat we een aansluitende vlucht hadden naar Phoenix van Washington DC, gingen we meteen de bagage halen, om toch zeker op tijd terug in te checken. Maar dit is Amerika, je denkt eerst aan al die grote Luchthavens, dus dat worden kilometers voor je kan inchecken. Wrong! Je was nog maar de zaal met de bagagebanden uit of mensen namen je valies, zetten die op een andere band, and off you go! Geen tickest tonen, niets, Alles is nl in Brussel al geregeld...super gewoon die Amerikanen!

Dan kwam er wel een klein dipje in de reis. We zitten nl in aan de gate te wachten, ik en Hannes op zoek naar een doodgewone deodorant (temperatuur in washinton was 30 °C) ; ,qqr op eerste wicht leek de terminal heel klein, met enkel een tiental gates, niet iets wat je op Amerikaanse bodem EN in Washington verwacht. Natuurlijk hadden we niet gezien dat aan de andere kant een hele lange hal was, waar je nog 60 gates had. Na een uur wachten tot onze vlucht op het scherm verscheen gingen we richting Gate D30! Dat was dus nog 59 gates verder wandelen...met een loodzware handbagage en een deodorant die zijn werk maar zeer matig deed.
Dan toch nog heelhuids aangekomen aan D30, blijkt dat na een pizza te eten en 5min na boarding time te zitten nog steeds geen enkele stewardess aan de gate stond voor de kaartjes.
Ben ik maar eens info gaan vragen over de vlucht, met alweer een blijde glimlach en een enthousiaste stem...die Amerikanen toch! Kreeg ik te horen dat het toestel nog niet aan de grond stond (komende van LA) en dat de boarding waarschijnlijk over twee uur zou beginnen. Tjah, wat doe je dan zoal in een luchthavengebouw...eten alvast niet, dat is enkel pizza en burgers op een Am. Luchthaven. Een dutje doen op de grond kan (zie video die hopelijk snel online komt) of een keertje spotten, ondanks je opweg bent naar 240 uren zelf vliegen op toestellen...
Anyway, na twee uur dan toch mogen boarden en dat werd dan de laatste vlucht van 4u die dag. We konden geen vliegtuig meer zien, erg hé!!

Maar dan kwam le moment suprème! Aankomst in Phoenix, Arizona, met buiten een temperatuur van 40°C, om 12u 's avonds! Dat komt na een lange tijd arico toch echt wel op je af alsof je tegen een muur loopt! Toch een heel plezant gevoel na vele dagen regen in Belgie.
En zo is het weer tot hiertoe ook gebleven...Alleen begint nu de Moesson. Nee, dit is blijkbaar niet alleen in Indie en Oost Azie, maar ook hier. Zo zagen we vandaag op de luchthaven veel wolken over de horizon en tegen de namiddag was het zonnetje ook verborgen achter een wolkenlaag. Toch blijft de temperatuur nog steeds rond de 42°C gedurende de hele dag bijna, alleen is het nu vochtiger, wat het alleen maar ondraaglijker maakt! Het zweet loopt dan echt van je lijf, terwijl met de normale droge lucht merk je niet eens dat je zweet.

Meer nieuws geef ik volgende keer, want nu is het tijd om de BBQ aan te zetten.\

Groetjes en tot de volgende!
Alex

And now it's USA!

After 8 months groundschool theory followed by one month flying the FNPTII simulator of the Diamond DA42 Twin Star I can finally say I have ended the first stage of my flight training!
Today was the last exam of Prom6, Group A. All of us have succeeded in the ATPL theory exams. The other seven people of our prom will have their first exam 7th of July. Hereby I wish them a lot of succes!

"What's next then?", a lot of people ask. "Are you going to fly now with passengers?". With a lof of disappointment I must say I wish I could do that by now. No, the nest step is flying in the States! We will leave to Arizona next monday, the 7th of July. Our departure is planned at ten o'clock in the morning, Belgian time, and normally we should land in Phoenix, Arizona ten o'clock in the evening, local time. The flight is with a stop in Washington where we will take another plane to phoenix. By the time we arrive in Phoenix, here in Belgium it will be round five o'clock in the morning, the next day! I wonder what the effect will be...Anyway, when we'll come back to Belgium, it will be worse! That's something we care about in seven months from now.

In Arizona, we will fly three types of aircraft during six to seven months. There we will get every license we need to be able to start on a jet aircraft. So at the end of the trip I will hopefully have my Comercial Pilot License with a Multi-Engine and Instrument & Night rating, abbreviated CPL ME-IR, or something like that. The first airplane will be the Piper Archer, one of the most famous training airplanes.

After that, we change to the Diamond DA40, a more modern airplane with full integrated systems (meaning, every computer works together with other systems to give information, fly the plane and detect problems). Last but not least is the Diamond DA42 Twin Star, the aircraft we flew on the simulator one month ago. A very nice plane, with two diesel engines, to get our CPL on.

After that it's time to go home and start on a simulator. "Why, can't you fly passengers yet?". Actually we can, but we're not approved to do without having a training in CRM first! What's that all about? I don't know yet, I will tell you when I get back home. What I'm concerned about now is how many degrees it will be over there in Arizona, probably too warm to bear but still much better than Belgian rain, and how many days are left to go to party and drink some beers, since in the States drinking under 21 is still a crime! But we'll certainly figure something out...


I hope the best for all people who had exams, and I wish you
a nice and warm summer!

Whenever I'll be sitting by the pool, you can contact me on msn.


Alex