Back in Belgium

Hoi,

Eerst en vooral wens ik iedereen prettige feestdagen en het beste voor 2009!

Alex is terug in Belgie, jawel. Wie had dat ooit gedacht dat ik vroeger dan de geplande datum in Brussel zou landen.  Op de laatste dag heb ik mijn finale IFR check op de diamond DA40 gehaald. Deze check betekent intern heel veel want het is je laatste vlucht op een eenmotorig toestel. Hierna komt de beurt aan de Diamond TwinStar! Maar hiervoor moet ik nog een tijdje wachten, de situatie in Amerika met dit toestel is namelijk wat uit de hand gelopen.

De laatste vluchten in Arizona waren voor mij de plezantste tijden van het hele verblijf. We hebben lange uren gevlogen, IFR navigatievluchten naar o.a. Sedona, Grand Canyon Airport, Yuma en zelfs naar de westkust over LAX met een landing in Van Nuys. Ervaringen die ik niet zo snel zal vergeten.

Landing in Payson

view over Phoenix Valley

Al vanaf onze aankomst in Arizona was het bekend dat de Diamond DA42, het volgende toestel dat ik nu moest vliegen, vaak aan de grond stond. Het bedrijf dat de motoren van dit toestel vervaardigt is failliet. Hierdoor zijn er weinig tot geen wisselstukken beschikbaar, dus kan het toestel niet gerepareerd worden, met als resultaat zestig indische studenten op een wachtlijst om aan op de DA42 te beginnen. 

Tot nu toe betekende dit niets voor ons. Wij vlogen op andere toestellen, dagelijks, dus dit vormde nog geen belemmering in ons programma. Momenteel is er nog niets veranderd aan die wachtlijst. Nu moeten wij op de DA42 beginnen, maar er is geen plaats. De Indische studenten krijgen immers voorrang, anders gaan hun scholen/maatschappijen in India niet akkoord.

Er zijn dus twee opties voor ons. Ofwel blijven we in Amerika en wachten we tot een toestel vrij komt voor ons, ofwel gaan we terug naar Belgie en doen we de overige missies hier.

De school heeft uitzonderlijk voor die tweede optie gekozen, daarmee dat ik vervroegd terug thuis ben. Of de volgende groepen hetzelfde zullen doen weet men nog niet. In Amerika vliegen de DA42 wel terug dagelijks, wat betekent dat de wachtlijst heel wat kleiner is geworden.

Het plan is om in Januari naar Frankrijk te gaan voor twee weken en daar de overige missies te vliegen. Dit zal op de luchthaven van Montpellier gebeuren, vermits het weer daar wat beter is dan hier in Belgie. Dan komen we terug naar Antwerpen, doen daar onze laatste 5 missies plus de finale check, zoals gepland. Een keer dat dit achter de rug is mag ik mezelf piloot noemen en gaan we naar de volgende fase, de voorbereiding op een job als piloot.

Nu eventjes uitrusten tijdens de feestdagen. Het vertrek naar Frankrijk ligt vast op 12 januari.

Prettige feesten!

Alex

Update!

Hoi,

Ik denk dat een hele hoop mensen zich afvragen wat ik in godsnaam uitspook. Het is deze keer een hele tijd geleden dat er hier nog eens iets online kwam. Mijn excuses hiervoor. Arizona kan heel relaxed zijn en hektisch tegelijkertijd.

Laatste post was over de change-over naar de diamond DA40. Ondertussen heb ik zodanig veel uren op dit toestel dat het tijd wordt om weer hoger op te klimmen. Wel met beide voeten op de grond blijven zegt m'n instructeur dan. Met andere woorden, het eind van de diamond DA40 komt nabij. In totaal heb ik ongeveer 40 missies gevlogen op dit mooi stukje technologie, waarvan 6 missies nachtvluchten. Daarover wat meer.

Nachtvluchten, welke ik begin oktober heb gevlogen, hebben echt mooie herinneringen na gelaten. Eerst en vooral is 's nachts vliegen veel rustiger dan overdag, geen thermiek of turbulentie. Goed om het toestel wat in de hand te krijgen. Daarenboven geeft het de meest wonderbaarlijke uitzichten...een nadering op een luchthaven midden in de stad, net als een grote kerstboom waarop je mikt. Bij die vluchten zat dan nog een solo vluchtje, de allerlaatste in heel m'n training.  Onvergeetelijk!

Na het nachtvliegen was het tijd om het echte "maatschappij"-vliegen aan te leren. Instrumentvliegen is waar het allemaal om draait eens je op de grote toestellen vliegt. Met een speciale bril op je neus waardoor je niets meer rondom je ziet, simuleren ze het Belgische grijze weer. Dit wil zeggen dat je dus enkel in de cockpit kan kijken, naar je instrumenten, alsof je dus in de wolken vliegt. Geeft een raar gevoel na drie maanden visueel vliegen, maar went zeer snel! Als je dus niets meer rondom jou ziet, dan moet men gaan vliegen volgens gepubliceerde procedures. Elk land maakt zo verschillende routes op bepaalde (veilige) hoogtes die je moet volgen. Je hebt alle kaartjes voor je liggen, daar staat op wat je precies moet doen. Dit moet ook besproken worden in vlucht alvorens de zogenaamde approach te vliegen. Samengevat is idt een briefing van 3min waar je alles een voor een uitlegt. Niet altijd even gemakkelijk als je nog maar een paar minuten over hebt voor je het eerste punt nadert. Voorbeeldje zie je links van de tekst.

Dat is wat ik min of meer de laatste maand gedaan heb. De ene approach na de andere. Je hebt ook verschillende soorten, naargelang welke navigatiebaken gebruikt wordt. Dit gaat van een heel simpele baken (NDB) met een vrij moeilijke approach tot de meest precieze manier, met ILS, waar je enorm veel informatie krijgt over je positie. Laat ons zegge, met ILS kan je zelfs met dichte mist landen, het toestel zet zichzelf aan de grond. Impressionant! In Arizona komt niet zoveel mist voor, dus vliegen we tot op ongeveer 200m boven de grond, dan landen we visueel of doen we een "Go Around". Komt neer op volle gas en terug omhoog!

Buiten het vliegen is er niet zoveel gebeurd. Ik had gedacht om de Grand canyon te bezoeken met Thanksgiving (vrije dag in Amerika, derde donderdag van November), maar ik en twee medestudenten waren uitgenodigd bij mijn instructeur thuis voor het feest van Thanksgiving. Heb daar zeker geen spijt van, het feest was super! Grote amerikaanse familie, heel veel lekker eten en een rondvluchtje in een prive toestel van de familie, een Cessna 206. Het was enkel een kort vluchtje, dankzij de lage bewolking en een plaatselijk onweertje. Thanks again! Grand Canyon, tjah dat zal voor een ander leven zijn denk ik. 

Alex, Curtiss en Kevin aan de cessna

Wat staat er voor de komende weken gepland? Ik heb nog 8 missies te vliegen op de diamond DA40, gevolgd door een checkvlucht. Deze missies gaan vooral rond navigatie, een paar vluchten van drie uur cross country. Zo denken we een vlucht te plannen naar San Diego.

Dit moet allemaal volgende week gebeuren. Vrijdag zou ik m'n check moeten vliegen, omdat onze chief flight inctructeur, die de checks afneemt, zaterdag terug naar Belgie vertrekt. Dat wordt dus hard werken!

Na de diamond DA40 is het de beurt aan de "multi engine" fase. Dan wordt er gevlogen met de tweemotorige Diamond Twinstar DA42. Net hetzelfde als de DA40, enkel twee motoren, iets groter and sneller. Het enige wat we nog niet weten is waar en wanneer we hierop zullen vliegen. Hier in Amerika staan ze bijna allemaal aan de grond. We verwachten maandag een oplossing. 

Van zodra ik meer weet over die diamonds en het vliegen hier, plaats ik hier nog eens een kort berichtje. Voor diegene die willen weten hoe het weer hier eruit ziet, het is goed overdag, 20°C ongeveer, 's nachts koelt het enorm af tot net aan het vriespunt soms. Maar het zonnetje blijft schijnen. Tijd voor een lekkere maaltijd nu.

Groeten en tot binnekort!

Alex